همه تنهایی من
اگر تنهاترین تنهایان باشم باز هم خدا هست...
خدایا دستم به آسمانت نمی رسد اما تو که دستت به زمین می رسد بلندم کن... چگونه ره نبرده ای به راز من؟ گذشتم از تن تو زانکه در جهان تنی نبود مقصد نیاز من اگر بسویت اینچنین دویده ام به عشق عاشقم نه بر وصال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خیال عشق خوشتر از خیال تو... روزای سختی رو دارم میگذرونم تحمل سختی و تنهایی شاید واسه خودم قابل حل باشه اما وقتی بردیای هفت ماهمو می بینم که چهار دست و ا میکنه و به به به به میگه و جوابی نمیشوه جیگرم آتیش میگیره خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا منو یادت هست؟... چه کسی می خواهد منو تو ما نشویم خانه اش ویران باد... زندگیم نفسم و همسرم بابک که بیرحمانه تنهامون گذاشت... ومیدانم که باید رفت. برای چشم مستت می سرایم شعر تلخم را و میدانم که باید رفت چون بدیدم کوچ غمگین هر پرستوی مهاجر را من از شهر تو با یاد تو خواهم رفت و از یاد تو خواهم رفت و میدانم که از یادم نخواهی رفت دوباره شهر دیگر، کوچ دیگر، شعر دیگر سحرگه غنچه ای در طرف گلزار ز نخوت بر گُلی خندید بسیار که ای پژمرده روز کامرانی است بهار و باغ را فصل جوانی است نشاید در چمن دلتنگ بودن بدین رنگ و صفا بی رنگ بودن... اگر ما هر دو را یک باغبان کِشت چرا گشتیم ما زیبا شما زشت؟ بیفرزو از فروغ خود چمن را مکاه ای دوست قدر خویشتن را بگفتا هیچ گُل در طرف بستان نماند جاودان شاداب و خندان مرا هم بود روزی رنگ و بوئی صفایی جلوه ای پاکیزه روئی سپهر این باغ بس کرده است یغما من امروزم بدین خواری تو فردا... مزن بیهوده چندین طعنه ما را ببند ار زیرکی دستِ قضا را چو خواهد چرخ یغماگر زبونت کند باد حوادث واژگونت... از این پژمردگی ما را غمی نیست که گُل را زندگانی جز دمی نیست. تا صبح غزل خانه ی من منتظر است هر وقت دلت هوای باریدن داشت برگرد بیا شانه ی من منتظر است... بي تو، مهتابشبي، باز از آن كوچه گذشتم، همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم، شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم. در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد باغ صد خاطره خنديد، عطر صد خاطره پيچيد: يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم ساعتي بر لب آن جوي نشستيم. تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت. من همه، محو تماشاي نگاهت. آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشة ماه فروريخته در آب شاخهها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ يادم آيد، تو به من گفتي: - ” از اين عشق حذر كن! لحظهاي چند بر اين آب نظر كن، آب، آيينة عشق گذران است، تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است، باش فردا، كه دلت با دگران است! تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن! با تو گفتم:” حذر از عشق!؟ - ندانم سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم، نتوانم! روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد، چون كبوتر، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم ...“ باز گفتم كه : ” تو صيادي و من آهوي دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم، نتوانم! “ اشكي از شاخه فرو ريخت مرغ شب، نالة تلخي زد و بگريخت ... اشك در چشم تو لرزيد، ماه بر عشق تو خنديد! يادم آيد كه : دگر از تو جوابي نشنيدم پاي در دامن اندوه كشيدم. نگسستم، نرميدم. رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهاي دگر هم، نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم، نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ... بي تو، اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم! تازگی و طراوت بهار حتی اگه نخایم سرمستت میکنه مخصوصا اگه قرار باشه تو یکی از همین روزای قشنگ بهاری یه مسافر کوچولوم به جمع دو نفرتون اضافه بشه این روزا با هر حرکتش تمام وجودم لبریز میشه از عشق اونقد که دلم میخاد میتونستم خدارو بغلش کنم و بگم ممنونتم . اینروزا قشنگی بهار و انتظار اومدن ارغوان کوچولوی مامان قشنگترین روزای عمرمو داره برام رقم میزنه . دوستون دارم... کودکی به آرامی گفت: خدایا گریه نکن همه چی درست میشه؟!... (خدایا.................................... به اندازه ی تمام دلتنگی این روزام و همه حرفهای نگفته تلنبار شده روی دلم که هیشکی نمی فهمه حتی...)
كــوچـــه
| Design By : Night Skin |
ماهیان به اموزنده ای نیازمند نمی شوند
تا بیاموزند چگونه شنا کنند و گنجشکان به اموزنده ای
نیازمند نمی شوند تا بیاموزند چگونه پرواز کنند
به تنهایی شنا و به تنهایی پرواز کن
که عشق را کتابی نیست
بزرگترین عشاق تاریخ خواندن نمی دانستند...
